بسم الله الرحمن الرحیم سلام همانطور که از عنوان مطلب مشخص است، بعد از مدت'>مدت نسبتا طولانی از آخرین فعالیت وبلاگ، تصمیم به نوشتن این مطلب با الگوگیری از راهنمایی چند خطی یکی از دوستان برای شما آماده شده است. این نوشته به مرور کامل خواهد شد ... ◄ تعیین الگو قطعا برای رشد، تعالی و رسیدن به درجات بالا و حرکت رو به جلو نیاز است تا الگو و معیاری مشخص شود. حال این الگو و معیار باید ذو ابعاد باشد. به این سخن که علاوه بر هدف غایی که در انتهای برنامه'>برنامه تکامل حاصل میشود، باید خود آن مسیر نیز سازنده باشد. تمامی اجزای آن الگو و بخشهای مختلف آن معیار خود سازنده باشد. چرا که نمیتوان با مقدمات معیوب به نتیجه مطلوب رسید! ← مصادیق الگو الگو که به عنوان معیار و زیرساخت برنامه مدون قرار میگیرد، به صورت معمول و متعارف از چند نوع خارج نیست؛ + الگو قراردادن یک شخص تکیه زدن به یک شخص و الگو قرار دادن وی به عنوان تنها مسیر ترقی در نگاه اول شاید درست و پسندیده و خارج از هر عیب و کاستی باشد، ولیکن با بررسی و نگاه دقیقتر برخی از حفرهها و نقاط نقص آن به چشم خواهد آمد. چرا که انسان به ما هو انسان، خالی از عیب نیست! البته این ادعا با قانون خلقِ کامل و بیعیب انسان منافات ندارد، بلکه با وجود موهبت و قدرت اختیار در وجود انسان تطابق دارد. از همین جهت اشخاص و افرادی را میتوان به عنوان معیار و الگو در فرآیند رشد قرار داد که از هرگونه خطا، اشتباه و حتی لغزش مصون باشند که به دیگر سخن مراد همان معصومان هستند که بیشک بهترین و تنهاترین انسانها برای انتخاب به عنوان الگو زندگانی میباشند. + الگو قراردادن یک شخصیت با توجه به تعریف و نکاتی که در بخش قبل بیان شد، قراردادن یک شخص به عنوان تنها الگو برای اخذ معیار فقط

امام صادق فرمود: من تعجب میکنم از چهار'>چهار نفر که تو گرفتاری ها به چهارتا ذکر پناه نمیبرن تو قرآن خود خدا این اذکار رو داده تعجب میکنم از کسی که نگرانی و خوف داره [ترس داره] چرا نمیگه حسبنا الله و نعم الوکیل (خدا ما رو بسه و وکالتمون با خداست) این رو بگه خدا نگرانی شو برطرف میکنه اگر غم و غصه داره بگه: لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین که تو قرآن خدا اینو فرموده، برا حضرت یونس. اگر این رو بگه خدا میفرماید: که ما غم رو ازش برطرف میکنیم اگر دچار رفقایی شده، دچار یه کسانی شده که ممکنه براش یه نقشه ای بکشن دورش بزن اونو، مکر و حیله ای براش بکار ببرن، امام صادق فرمود که این ذکر بگه: و افوض امری الی الله ان الله بصیر بالعباد. اگر این رو بگه خداوند متعال اون مکر و حیله ی دیگرانو ازش بر میداره و چهارم اگر کسی دنیای حلال رو میخواد بگه: ماشاء الله و لاقوه الا بالله که این رو تو قرآن داره که اگه این رو بگه خدا براش فراهم میکنه استاد عالی متن روایت از کتاب الخصال العجب لمن یفزع من أربعه کیف لا یفزع «*» إلی أربعه «43»- حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَسْرُورٍ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَامِرٍ عَنْ عَمِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی عُمَیْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا جَمَاعَهٌ مِنْ مَشَایِخِنَا مِنْهُمْ أَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ وَ هِشَامُ بْنُ سَالِمٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ حُمْرَانَ عَنِ الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ علیهما السّلام قَالَ: عَجِبْتُ لِمَنْ فَزِعَ مِنْ أَرْبَعٍ کَیْفَ لَا یَفْزَعُ إِلَی أَرْبَعٍ عَجِبْتُ لِمَنْ خَافَ کَیْفَ لَا یَفْزَعُ إِلَی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَ حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکِ

بسم الله الرحمن الرحیمسلام قبول دارم هنوز بخشی از ادبیات فرهنگی ما مغایر با ادبیات دینی ما هست، ولی باز هم در این شلوغه بازار مواردی که با هم تطابق داشته باشن پیدا میشه. نمیشود کسی مسلمان زاده باشد در فرهنگ ایرانی اسلامی حرفی از روزه کله گنجشکی نشنیده باشه! حالا سوال اینجاست که آیا روزه کله گنجشکی و این ادبیات در آموزههای تربیت دینی ما وجود داره یا خیر؟ جواب این سوال رو میشه در چند روایت مختلف پیدا کرد؛ الکافی، جلد۳،  صفحه۴۰۹ ، الجزء الثالث کتابُ اَلصَّلاَةِ من لا یحضره الفقیه - ترجمه، ج 2، ص: 454 روایات بالا: عَلِیٌّ عَنْ أَبِیهِ عَنِ اِبْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ حَمَّادٍ عَنِ اَلْحَلَبِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ أَبِیهِ عَلَیْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ: «إِنَّا نَأْمُرُ صِبْیَانَنَا بِالصَّلاَةِ إِذَا کَانُوا بَنِی خَمْسِ سِنِینَ فَمُرُوا صِبْیَانَکُمْ بِالصَّلاَةِ إِذَا کَانُوا بَنِی سَبْعِ سِنِینَ وَ نَحْنُ نَأْمُرُ صِبْیَانَنَا بِالصَّوْمِ إِذَا کَانُوا بَنِی سَبْعِ سِنِینَ بِمَا أَطَاقُوا مِنْ صِیَامِ اَلْیَوْمِ إِنْ کَانَ إِلَى نِصْفِ اَلنَّهَارِ أَوْ أَکْثَرَ مِنْ ذَلِکَ أَوْ أَقَلَّ فَإِذَا غَلَبَهُمُ اَلْعَطَشُ وَ اَلْغَرَثُ أَفْطَرُوا حَتَّى یَتَعَوَّدُوا اَلصَّوْمَ وَ یُطِیقُوهُ فَمُرُوا صِبْیَانَکُمْ إِذَا کَانُوا بَنِی تِسْعِ سِنِینَ بِالصَّوْمِ مَا اِسْتَطَاعُوا مِنْ صِیَامِ اَلْیَوْمِ فَإِذَا غَلَبَهُمُ اَلْعَطَشُ أَفْطَرُوا .» ترجمه آن: از علی از پدرش از ابن ابی عمیر از حماد از حلبی از ابا عبدالله (امام صادق) از پدرش علیهم السلام نقل شده که: ما کودکان خود را هنگامی که به پنج سالگى رسیدند، امر می کنیم که نماز بخوانند؛ پس شما کودکان خود را در